तथाकथित जिगसॉ पझल हा एक असा कोडे खेळ आहे, ज्यामध्ये संपूर्ण चित्राचे अनेक तुकडे केले जातात, त्यांचा क्रम बिघडवला जातो आणि ते तुकडे पुन्हा एकत्र जोडून मूळ चित्र तयार केले जाते.
इसवी सन पूर्व पहिल्या शतकापासूनच चीनमध्ये एक जिगसॉ पझल अस्तित्वात होते, जे टँग्रॅम म्हणूनही ओळखले जाते. काही लोकांचा असा विश्वास आहे की हे मानवी इतिहासातील सर्वात जुने जिगसॉ पझल आहे.
जिगसॉ पझलची आधुनिक संकल्पना १८६० च्या दशकात इंग्लंड आणि फ्रान्समध्ये जन्माला आली.
१७६२ मध्ये, फ्रान्समधील डिमा नावाच्या एका नकाशा विक्रेत्याला एक नकाशा अनेक तुकड्यांमध्ये कापून त्याचे विक्रीसाठी एक कोडे बनवण्याची कल्पना सुचली. परिणामी, त्याची विक्री संपूर्ण नकाशापेक्षा कित्येक पटींनी जास्त झाली.
त्याच वर्षी ब्रिटनमध्ये, जॉन स्पिल्सबरी नावाच्या एका मुद्रण कामगाराने मनोरंजनासाठी जिगसॉ पझलचा शोध लावला, जे सर्वात जुने आधुनिक जिगसॉ पझल आहे. त्याचा आरंभबिंदू देखील नकाशाच होता. त्याने ब्रिटनच्या नकाशाची एक प्रत टेबलावर ठेवली, प्रत्येक भागाच्या कडेने नकाशाचे लहान तुकडे केले आणि नंतर ते लोकांना पूर्ण करण्यासाठी विखुरले. ही अर्थातच एक चांगली कल्पना होती, ज्यामुळे प्रचंड नफा मिळू शकला असता, परंतु स्पिल्सबरीला आपला शोध लोकप्रिय झालेला पाहण्याची संधी मिळाली नाही, कारण वयाच्या अवघ्या २९ व्या वर्षी त्याचे निधन झाले.
१८८० च्या दशकात, कोडी नकाशांच्या मर्यादांमधून बाहेर पडू लागली आणि त्यात अनेक ऐतिहासिक विषय समाविष्ट झाले.
१७८७ मध्ये, विल्यम डार्टन नावाच्या एका इंग्रजाने विल्यम द कॉन्कररपासून ते जॉर्ज तिसऱ्यापर्यंतच्या सर्व इंग्लिश राजांच्या चित्रांचे एक कोडे प्रकाशित केले. या जिगसॉ कोड्याचे कार्य स्पष्टपणे शैक्षणिक आहे, कारण तुम्हाला आधी एकामागून एक येणाऱ्या राजांचा क्रम शोधावा लागतो.
१७८९ मध्ये, जॉन वॉलिस नावाच्या एका इंग्रजाने शोध लावलालँडस्केप कोडेजे पुढील कोडेविश्वात सर्वात मुख्य विषय बनले.
मात्र, या दशकांमध्ये, पझल हा नेहमीच श्रीमंतांचा खेळ राहिला आहे आणि तो सामान्य लोकांमध्ये लोकप्रिय होऊ शकला नाही. याचे कारण अगदी सोपे आहे: यात तांत्रिक समस्या आहेत. मोठ्या प्रमाणावर यांत्रिक उत्पादन करणे अशक्य होते, ते हातानेच रेखाटावे, रंगवावे आणि कापावे लागत असे. या गुंतागुंतीच्या प्रक्रियेच्या प्रचंड खर्चामुळे एका पझलची किंमत सर्वसामान्य कामगारांच्या एका महिन्याच्या पगाराएवढी झाली आहे.
१९व्या शतकाच्या सुरुवातीपर्यंत, तंत्रज्ञानात मोठी झेप घेतली गेली आणि जिगसॉ पझल्सचे मोठ्या प्रमाणावर औद्योगिक उत्पादन साध्य झाले. ती अवजड पझल्स कालबाह्य झाली आणि त्यांची जागा हलक्या तुकड्यांनी घेतली. १८४० मध्ये, जर्मन आणि फ्रेंच उत्पादकांनी पझल कापण्यासाठी सीमिंग मशीनचा वापर करण्यास सुरुवात केली. साहित्याच्या बाबतीत, हार्डवुड शीटची जागा कॉर्क आणि कार्डबोर्डने घेतली, आणि त्यामुळे खर्च लक्षणीयरीत्या कमी झाला. अशा प्रकारे, जिगसॉ पझल्स खऱ्या अर्थाने लोकप्रिय झाली आणि ती विकली जाऊ शकली.सेवन केलेवेगवेगळ्या वर्गांद्वारे.
राजकीय प्रचारासाठीही कोड्यांचा वापर केला जाऊ शकतो. पहिल्या महायुद्धादरम्यान, दोन्ही युद्धखोर पक्षांना आपापल्या सैनिकांचे शौर्य आणि चिकाटी दर्शवण्यासाठी कोड्यांचा वापर करायला आवडत असे. अर्थात, जर तुम्हाला तो परिणाम साधायचा असेल, तर तुम्हाला चालू घडामोडींची माहिती ठेवावी लागेल. जर तुम्हाला चालू घडामोडींची माहिती ठेवायची असेल, तर तुम्हाला कोडे पटकन सोडवावे लागेल, ज्यामुळे त्याचा दर्जा खूप कमी आणि किंमतही खूप कमी होते. पण तरीही, त्या काळात, जिगसॉ कोडे हे वर्तमानपत्रे आणि रेडिओ केंद्रांच्या बरोबरीने चालणारे प्रसिद्धीचे एक साधन होते.
१९२९ च्या आर्थिक संकटानंतर आलेल्या महामंदीच्या काळातही कोडी लोकप्रिय होती. त्या वेळी, अमेरिकन लोक वृत्तपत्रांच्या दुकानांमधून २५ सेंटमध्ये ३०० तुकड्यांचे जिगसॉ कोडे विकत घेऊ शकत होते आणि त्याद्वारे ते जीवनातील अडचणी विसरू शकत होते. कोडे.
पोस्ट करण्याची वेळ: ३० मे २०२३
