ဂျစ်ဆောပဟေဠိရဲ့ သမိုင်းကြောင်း

ဂျစ်ဆောပဟေဠိလို့ခေါ်တဲ့ ပဟေဠိဂိမ်းဟာ ရုပ်ပုံတစ်ခုလုံးကို အပိုင်းအစများစွာအဖြစ် ဖြတ်တောက်ပြီး အစီအစဉ်တကျဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးကာ မူရင်းရုပ်ပုံအဖြစ် ပြန်လည်စုစည်းပေးတဲ့ ပဟေဠိဂိမ်းတစ်ခုပါ။

ဘီစီပထမရာစုအစောပိုင်းကတည်းက တရုတ်နိုင်ငံမှာ တန်ဂရမ်လို့လည်း လူသိများတဲ့ ဂျစ်ဆောပဟေဠိတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ တချို့လူတွေက ဒါဟာ လူ့သမိုင်းမှာ အเก่าแก่ဆုံး ဂျစ်ဆောပဟေဠိလည်း ဖြစ်တယ်လို့ ယုံကြည်ကြပါတယ်။

ခေတ်သစ် ဂျစ်ဆောပဟေဠိ၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ၁၈၆၀ ခုနှစ်များတွင် အင်္ဂလန်နှင့် ပြင်သစ်တို့တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။
၁၇၆၂ ခုနှစ်တွင် ပြင်သစ်နိုင်ငံမှ ဒီမာအမည်ရှိ မြေပုံရောင်းဝယ်သူတစ်ဦးသည် မြေပုံတစ်ခုကို အပိုင်းများစွာ ဖြတ်တောက်ပြီး ရောင်းချရန်အတွက် ပဟေဠိတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် စိတ်ကူးရှိခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ရောင်းချမှုပမာဏသည် မြေပုံတစ်ခုလုံးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများခဲ့သည်။

ဗြိတိန်မှာ အဲဒီနှစ်မှာပဲ ပုံနှိပ်သမား John Spilsbury က ဖျော်ဖြေရေးအတွက် jigsaw puzzle ကို တီထွင်ခဲ့ပြီး ဒါဟာ အစောဆုံး ခေတ်သစ် jigsaw puzzle လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အစပြုရာနေရာကလည်း မြေပုံပါ။ သူဟာ ဗြိတိန်မြေပုံမိတ္တူကို စားပွဲပေါ်မှာ ကပ်ပြီး မြေပုံကို နေရာတစ်ခုစီရဲ့ အစွန်းတစ်လျှောက် အပိုင်းအစလေးတွေ ဖြတ်ပြီး လူတွေ ပြီးအောင်လုပ်ဖို့ ဖြန့်ကြဲခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိစေမယ့် ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဥာဏ်တစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့် Spilsbury ဟာ သူ့ရဲ့ တီထွင်မှု ရေပန်းစားလာတာကို မြင်တွေ့ခွင့် မရှိပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူဟာ အသက် ၂၉ နှစ်မှာမှ ကွယ်လွန်သွားလို့ပါ။

၁၈၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ပဟေဠိများသည် မြေပုံများ၏ ကန့်သတ်ချက်များမှ ခွဲထွက်ပြီး သမိုင်းဝင် အကြောင်းအရာများစွာကို ထည့်သွင်းလာခဲ့သည်။

၁၇၈၇ ခုနှစ်တွင် အင်္ဂလိပ်လူမျိုး William Darton သည် William the Conqueror မှ George III အထိ အင်္ဂလိပ်ဘုရင်အားလုံး၏ ပုံတူများပါသည့် ပဟေဠိတစ်ခုကို ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ဤပဟေဠိတွင် ပညာပေးလုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သင်သည် အဆက်ဆက်သောဘုရင်များ၏ အစီအစဉ်ကို ဦးစွာရှာဖွေရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

၁၇၈၉ ခုနှစ်တွင် အင်္ဂလိပ်လူမျိုး ဂျွန် ဝေါလစ်စ်သည် တီထွင်ခဲ့သည်။ရှုခင်းပဟေဠိ၎င်းသည် နောက်ပိုင်းပဟေဠိလောကတွင် အခေတ်စားဆုံး အကြောင်းအရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်၊ ဤဆယ်စုနှစ်များအတွင်း၊ ပဟေဠိသည် ချမ်းသာသူများအတွက် အမြဲတမ်းကစားနည်းတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီး သာမန်ပြည်သူများကြားတွင် ရေပန်းစားလာနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ အကြောင်းရင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာများရှိပါသည်။ အစုလိုက်အပြုံလိုက်စက်မှုထုတ်လုပ်မှုကို ပြုလုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ၊ လက်ဖြင့်ရေးဆွဲခြင်း၊ အရောင်ခြယ်ခြင်းနှင့် ဖြတ်တောက်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤရှုပ်ထွေးသောလုပ်ငန်းစဉ်၏ မြင့်မားသောကုန်ကျစရိတ်ကြောင့် ပဟေဠိတစ်ခု၏ဈေးနှုန်းသည် သာမန်အလုပ်သမားများ၏ တစ်လစာလစာနှင့် ညီမျှစေသည်။

၁၉ ရာစုအစောပိုင်းအထိ နည်းပညာတိုးတက်မှုတစ်ခုရှိခဲ့ပြီး ဂျစ်ဆောပဟေဠိများအတွက် ကြီးမားသောစက်မှုထုတ်လုပ်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုကြီးမားသောပဟေဠိများသည် အတိတ်ကာလဖြစ်လာပြီး ပေါ့ပါးသောအပိုင်းအစများဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။ ၁၈၄၀ ခုနှစ်တွင် ဂျာမန်နှင့် ပြင်သစ်ထုတ်လုပ်သူများသည် ပဟေဠိကိုဖြတ်တောက်ရန် ချုပ်စက်ကို စတင်အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ပစ္စည်းများအရ ဖော့နှင့်ကတ်ထူပြားများသည် သစ်မာချပ်များကို အစားထိုးခဲ့ပြီး ကုန်ကျစရိတ်မှာ သိသိသာသာကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် ဂျစ်ဆောပဟေဠိများသည် အမှန်တကယ်ရေပန်းစားပြီးစားသုံးပြီးကွဲပြားသောအတန်းများအားဖြင့်။

ပဟေဠိများကို နိုင်ငံရေးဝါဒဖြန့်ချိရေးအတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။ ပထမကမ္ဘာစစ်အတွင်း စစ်ဖြစ်နေသောနှစ်ဖက်စလုံးသည် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်စစ်သားများ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် ဇွဲလုံ့လကို ပုံဖော်ရန် ပဟေဠိများကို အသုံးပြုလေ့ရှိကြသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိလိုပါက လက်ရှိဖြစ်ရပ်များနှင့်အညီ လိုက်မီရမည်။ လက်ရှိဖြစ်ရပ်များနှင့်အညီ လိုက်မီလိုပါက ပဟေဠိကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ၎င်း၏အရည်အသွေးကို အလွန်ခက်ခဲစေပြီး ဈေးနှုန်းကိုလည်း အလွန်နိမ့်ကျစေသည်။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုအချိန်က ပဟေဠိသည် သတင်းစာများနှင့် ရေဒီယိုလိုင်းများနှင့်အတူ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်သော လူသိများလာစေသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

၁၉၂၉ ခုနှစ် စီးပွားရေးအကျပ်အတည်းအပြီး မဟာစီးပွားပျက်ကပ်ကာလတွင်ပင် ပဟေဠိများသည် ရေပန်းစားနေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က အမေရိကန်များသည် သတင်းစာဆိုင်များတွင် အပိုင်း ၃၀၀ ပါ ပဟေဠိတစ်ခုကို ၂၅ ဆင့်ဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်ပြီး ဘဝ၏အခက်အခဲများကို မေ့ပျောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ပဟေဠိ.